عبید زاکانی

بی یارودل شکســـته ودورازدیارخویــش 

درمانــــده ایم عاجـزوحیـران به کارخویش

ازروزگـارهیــچ مـــرادی نیــــافتــــــیم

آزرده ایـــم لاجــرم  ازروزگارخویــــــش

نــه کاردل به کام ونه دلـدارسازگـــــــار

خونیـن دلـم زطـالع ناسازگـارخویـــــــش

بگـذارتاغــمم بکشـد،حــق به دست اوست

تاخــودچــراشـدم ازغمـــگسارخویـــــش

یکــدم قـرارنیست،دلم را زتاب عشــــــق

درآتــشم زدست دل بی قـرارخویــــــش

ازبـهرآنــکه میــزند،آبــی برآتــــــــشم

منت پـــذیرم ازمـژه ی سیل بارخویــــش

دیوانــه دل به عــشق سپاردعبیــــــدوار

عاقـــل به دست دل ندهـداختیـارخویـــش

رهــی معیــری (نگهبان وطـن)

ای وطــن خصم توراس، گ به جـام افــتاده است

تشت رسوائــی این بــوم زبام افــــتاده اســت

آتش کیـــنه برافــروز،کـــه درخانـــ ـــه ی ما

هردغـــل پیشـه دراندیــشه ی خام افتاده است

روز خــون ریخــتن ازخائـــن ملـک است امــروز

ازچــه شمشــیرتو، دربنـندنیــام افــــتاده است

ریشـه ی خصـم برافـکن که زبون گشت وضعیف

جان این گـــرگ برآور،کــه بردام افتــــاده است

ســربیــگانه پرســتان به کمنـد است بیــــــــــا

تاببــــینی که به دام تو کــدام افـــــــتاده است

خون ما خـورد بدانــــــدیش وکسی آگــه نیست

بس کـه نوبـــاوه ی جــم،درپـی جام افتاده است

یــوسف مــلک به زنـدان بـلامانـــــــــده اسیــر

بررخ مــــهر،سیــه پــرده ی شـام افتــاده است

ای نگهـــــبان وطن ، نوبت جانــــــبازی توسـت

سـرفداسـاز،کـه هنگام سرافرازی توافتاده است

ایـن غـزل بدون تخــلص به سال ۱۳۲۵درمجله تهران مصــورچاپ شــده است

هنـــــوز و حســــرت

این مطلب توسط نویسنده‌اش رمزگذاری شده است و برای مشاهده‌ی آن احتیاج به وارد کردن رمز عبور دارید.

تــــکراردیدارعشــــق

 آفتــاب ذهـــن تو وقـــتی باشب افــکارمن، تصــادم میــکند

مـن میفهـــمم کـه چــقـدربیخـــودی آزارت داده ام 

وچگـونــه درنامتنـاهــی برزخ اندیشـه ام،

پـــــروانـه ها رابه دست بادنخــوت ،

به جنــگ فرسایشـی مذهـب وپنجــره روانـه کرده ام!

بازکنـــید پنجــره های روبه آفــتاب را

بازکنــید اذهـان نـم زده ی رطوبت گرفــته را

شایـــدانــواربیــــــجان زمسـتانی ،

باعـث شودقــــاصدک های گرفتــارشده 

درپســـتوی نمــناک افـکارتان ،

آخرالامرراهشــان را، باگـذاشـتن بارشان بـازیابــند

هرچه باشـد نـور نـوراست

ومــــن سالهائـــی چنداست که زیـن سوی آسمـان به آنســوی آن نه راهـی یافـته ام

                     ونــــه خواستـه ام دریـا را ازچــشم آفتــاب بنـــگرم

                              کـــه مـرا چنین زهــره ای هرگـزنبوده

امـــا توای انگــــــیزه ی صبــوری برای دیدن بـــهاری دیـــگر،وسپــس پاییــز دیـگر

             من چــه کنـم تاازمهــــتاب وستـاره دل بکنم ؟

              یاازآئیـــنه ای چون زلال چشمــه ای وحشی

             که درعمق دورآن،توبالبخـندی آشنانشستـه ای !

                         نــــگو:  زبانت لال...

                   نـــــگو:  خدایـا دوربادش...

بگـــــــذاربرخـــلاف نظــم آفـــرینش، آنـــجا انتــظارت رابکـشم

میـــدانی عمـــری را اینجابـه انتــظاری شیریــن سـرکردم،وتوآمـدی

میـــدانم آنجـا بازمیآئــــــی،میخـــــواهم ...

خدا،انبیـــاء،فـرشتگان وسایرآفــریدگان، 

لحــــظه ی رویاروئــــی من وتـــورابنـگرندتا ابدیت،

وعشـــــــق نمادوخمیـرمایه ی ، دنیاهای جدیـــــدگــردد

تـــــکراردیــدارعشـــق همیشـه دیدنـی ترین آفرینـش

آفریــــــدگاربوده است. 

                                 " بـــــــرای دوست خوبــم قائــدی عـزیزوعشقش مهنـــاز "