شفیــــعی کدکــــنی (شــــوروشکســـــتن)

نفــــسم گرفت ازین شب،درایــــن حصــاربشــکن

درایــــن حصــارجادوئــی روزگــاربشـــــــــکن

چوشقـایـــــق، ازدل سنــگ، بــرآررأیـت خــــون

بـــه جنـــون، صــلابت صــخره ی کوهـساربشکن

تــوکه ترجمــان صبـحی، به ترنــم وتــــــرانــه

لب زخمــــدیده بگــشا، صف انتــــظاربشــــکن

"سـرآن نـــدارد امشب کـــه برآیـــدآفتــابـــی"

تـوخـودآفتــاب خـودباش وطلـــــسم کاربشکــن

بسـرای تاکــه هسـتی، که ســرودن است بودن

به تـرنـــــمی دژوحشت ایـن دیــاربشـــــــکن

شب غارت تتـــــاران، همـه سوفکــــنده سایـه

تــــوبه آذرخشــی ایـن سایــه ی دیوسازبشکن

زبــــرون کسـی نیـایــدچوبیــاری تو،اینـــجا

تـوزخویشـــتن بـرون آ، سپـــه تتـــاربشکــن

احمـــــد شامـــــلو(دریــاپرصــلابت ترمیخــواند )

□روزگاری با خوددردمندانه می‌اندیشیدم

که پیام از توفان‌ها نرسیدو نسیمی که فرازآمد از گردنه‌های صعب

بر جسدهایی بیهوده وزید 

به جسدهایی آونگ بر امیدی موهوم‌

لیک اکنون دیگرمختوم من هراسم نیست 

اگر این رؤیا در خوابِ پریشانِ شبی می‌گذرد 

یا به هذیانِ تبی یا به چشمی بیداریا به جانی مغموم...

نه من هراسم نیست:ز نگاه و ز سخن عاری شب‌نهادانی از قعرِ قرون آمده‌اند

آری که دلِ پُرتپشِ نور اندیشان راوصله‌ی چکمه‌ی خود می‌خواهند،

و چو بر خاک در افکندندت ،باور دارندکه سعادت با ایشان به جهان آمده است

باشد! باشد!من هراسم نیست

چون سرانجامِ پُراز نکبتِ هر تیره‌روانی راکه جنایت را چون مذهبِ حق موعظه فرماید

می‌دانم چیست

خوب می‌دانم چیست.

نـــــــگاه

روزی کـــه نگاهـت را، من درآئینــــه دیـدم 

یاران وعاشـــــــقان را،به یاری طلبــــــیدم

ازهــرکسـی که آمـدسراغـت راگـرفـــــتم

وزهـــرکه آشـــنابـود،احـوالت می پرسیدم 

ازایــن آمدوشــدها،هیـــچ دردی درمان نشد

ازآن بــــگومگوها،بــــه جایــی نرســــیدم

کم کم دلــــهره افتاد،درســویدای دلـــــــم

شـایـدفـرشتـه ای را،لابـدبه خـواب دیـــــدم

یااینـــکه آن چشـــمان،عمـــیق واساطـــیری

تحت رؤیــائی صــادق،من درآئیــنه دیـــــدم!

گـراینچــــنین نبوده،پـس آن دوچشم سرکـش

کـجاپنـهان است که مـن،هیــچ جانشـان ندیـدم

گفــــتم خدایـانـه من ازجستـــجو خســـته ام

بل ازتــومیخـواهــم که،دهـی کمی امیــــدم

گـر بدانم آن نـگاه،موجـوددریـن جـهــان است

سـوی یافتــنش یقین،دست ازجهــان کشـیـدم

بـادصبـا راقـسم ،بـردوســــتی قاصـــــــدک

دادم وگفــتم بـگو،ازهجــرش پـاک بریــــــدم

یاخــودرانشـان دهـد،تاکـل شــهربســــــوزد

یـااشـارتــی کنـد،تـاکــه باســردویــــ ـــدم

هـرشب تاصبــح درخیـال،کـه فـردامی بینـمت

هـرصبــح تاشب میـان کوچــه ها کشانیــــدم

تـک تـک خانــه های آن محـــــله ی موعـــود

دنبــال توآمــدم، بردرشــــان کـوبیـــــــــدم

تجـربــه داریـدشما،ای عاشــــــقان بگوئیـــد

دیـــگرچه دردی برجـان،بایــدمن میکشــــیدم؟

گفــــتم نـگاهی دگـر،کفایـت کنــــدمـــــرا

آنـــگه چـون خسـی ناچیز،درآب برقصانیــــدم

نـه، زهــره ای ندارم،نگاهــش درمـن افتـــــد

لطــفی نمائیــدشمـا،درخاکــش اندازیـــــــدم

آرادتــوعهـدی بستـی ، بــــادل تاروزمــــردن

دست ازطلـب نـداری، تابــه او رسـانیــــــــدم

مــولـوی(بیقرار)

درهـــوایت بی قــــرارم روز وشـب

ســرزپایـت برنـــــــدارم روزوشـب

روزوشـب راهمــچوخـودمجـنون کنم

روزوشـب راکــی گــذارم روزوشب

جـان ودل ازعـاشــقان مـی خواستند

جــان ودل را مـــی سپارم روزوشب

تانیـابــم آنــچه درمغــــزمن اســت

یـک زمـانـــی سـرنـخارم روزوشـب

تـاکه عشـقت مــطربـی آغازکــــرد

گـاه چنــگم گـاه تـــارم روز وشــب

میــزنی تـوزخـمه وبـــرمیـــــرود

تـابه گــردون زیــروزارم روزوشـب

ای مــهارعاشــقان دردســت تــــو

درمیـــــان ایـن قــطارم روزوشــب

تـابنـگشایـم به قنـــــــدت روزه ام

تـاقیــامـت روزه دارم روز وشـــب

چـون زخـوان فــضل روزه بشکـــنم

عیــدباشـــــدروزگـــــارم روزوشب

جان روز وجــان شب ای جــان تــــو

انتــــــظارم انتــــــظارم روز وشب

زان شـبی کـه وعـده کـردی روزوصل

روز وشـب رامـی شمــارم روزوشـب

بـس که کشـت مـهرجانـم تشـنه است

زابــردیـده اشـــکبــــارم روز وشب